Stalmeier, Piet. (musicus)

Musicus, 10 juli 1912 - 2 september 1990

Piet Stalmeier genaamd Schmidt werd in 1912 in Denekamp (Ov.) geboren. In 1919 verhuisde het gezin Stalmeier naar Tree­beek. Zijn eerste muzieklessen kreeg hij van zijn vader Marinus, die klarinet speelde in het harmonieor­kest van de Staatsmijn Emma en ook een goed pianist was. Vader Stalmeier was nog maar net in Lim­burg, of hij werd al gevraagd om orgel te spelen in de kerk van de paters in Treebeek. Zoon Piet ging op elf­ja­ri­ge leeftijd zijn vader als organist ver­vangen. Hij bleef daar organist tot 1936. Hij studeerde zes jaar aan de Heerlense muziek­school en rondde zijn opleiding af aan het Con­ser­va­toire Royal in Luik. Hij be­haalde hier een gouden medaille voor kamermuziek en een gouden medaille en de prix d’excellence voor piano. Zijn opleiding vol­tooi­de hij met directielessen bij Henri Hermans en Eduard Flipse.

Piet, die meer bekend is onder zijn populaire naam 'Peep' werd op drieentwintigjarige leeftijd diri­gent van het mijnkoor van de Laura, van het Simpelveldse St. Davidkoor en het Rum­pens Man­nenkoor. In 1940 werd hij bovendien dirigent van de harmonie­korpsen van de Staatsmijn Maurits en de chemische be­drijven van de Staatsmijnen. Van 1937 tot 1981 was hij organist in de recto­raatskerk van Mariarade en dirigent van het kerk­koor aldaar. Aan huis gaf hij aan particulieren muzieklessen. Kort na de oorlog, in 1945, werd hij benoemd tot directeur van de muziekschool van Hoensbroek. Zijn drukke werkzaam­heden beletten hem echter niet zich met het componeren bezig te houden van koorwerken, van missen en met het schrij­ven van veel arrangementen van orkest­werken voor blaas­orkesten. Zijn werken ston­den op het repertoire van fanfares en harmonieën in binnen- en buiten­land. Veel Lim­burg­se muziekkorpsen heeft Stalmeier aan een eerste prijs ge­hol­pen door kort voor het concours in enkele repitities nog de 'finishing touch' aan te bren­gen. Als expert op het gebied van har­monie- en fan­fa­re­muziek had hij ook zitting in de muziek­com­missie van de Ko­nin­klijke Nederlandse Federatie van Har­mo­­nie­gezelschappen en Fanfares. In de zomer was hij bijna ie­de­re zater­dagmiddag en zondag onderweg als jurylid bij concour­sen. Zijn hoofdtaak, de directie van de Hoensbroekse mu­ziek­school, zag hij als zijn levenswerk. In 1955 steeg het aan­tal leer­lingen boven de vijf­hon­­derd. Vier jaar later zat het aantal al tegen de acht­honderd aan. Alle in­stru­menten kon men er leren be­spe­len.

Zijn onvermoeibare inzet voor het muziekleven in Limburg vond veel waardering. In 1965 vierde Stalmeier zijn vijfen­twin­tig­jarig jubi­leum als dirigent van de harmo­nie­korp­sen van de Staats­mijn Maurits en de chemische bedrijven van de Staats­mijnen. Bij deze gelegenheid kreeg hij de speld met gouden koel­to­rens uit­gereikt. Een onderschei­ding die anders nooit aan niet-per­so­neelsleden werd uitgereikt. De voorzitter van de har­monie­korp­sen speldde de dirigent daarna het zilveren verenigings­insigne op. In hetzelfde jaar werden de harmonieorkesten van de staatsmij­nen Maurits, Emma en Wilhelmina en de chemi­sche bedrijven samengevoegd tot het Harmonie-orkest van de Staatsmijnen. Per 1 januari 1966 werd Piet Stalmeier dirigent van dat nieuwe har­mo­nieorkest.

In 1970 was hij vijfentwintig jaar directeur van de muziek­school in Hoens­broek. Een jubi­leum dat met een groot feest en een drukke receptie werd gevierd. In 1972 - hij was toen 60 jaar - nam Stalmeier afscheid als directeur van de muziek­school. In datzelfde jaar werd hij do­cent Algemene Vakken aan het conser­vatorium te Maastricht. Te­vens was hij acht uur als docent ver­bonden aan het conservatorium te Tilburg. Aan de Hoensbroek­se muziekschool bleef hij verbonden als leraar van de basisklas.

In 1974 kreeg hij voor zijn grote verdiensten voor de kerk­mu­ziek als componist en dirigent de pauselijke onderscheiding 'Pro Ecclesia et Pontifice' opgespeld. Hij ontving in 1981 de zil­ve­ren legpenning van de gemeente Hoensbroek. In 1985 werd hij bekroond met de prijs van de Nederlandse Blaasmuziek en met de Gouden Speld met Twee Briljanten, de hoogste on­der­scheiding van de Limburgse Muziekbond. Bij zijn vijfen­zeven­tig­ste verjaardag in 1987 werd hij geëerd met een huldigings­con­cert in het Wijn­grachttheater in Kerkrade.

Piet Stalmeier was een sympathiek en innemend man, die een amicale sfeer even belangrijk vond als muzikale prestaties. Hij voelde zich daarom erg aangetrokken tot de amateuristi­sche muziekbeoefening.

Ondanks zijn muzikale veelzijdigheid bleef hij een beschei­den man. Zijn liefde voor de muziek wist hij ook op zijn kinde­ren over te dragen. Tot zijn dood bleef hij actief als arrangeur, com­po­nist en jurylid. Op 2 september 1990 is hij op 78-jarige leeftijd in Wenen overleden.

Nadere bronnen en literatuur: