Malherbe, Piet (regisseur)

Regisseur, 2 april 1905 - 4 april 1980

Piet L. Malherbe werd op 2 april 1905 in het Noord-Limburgse dorp­­je Lottum geboren. Zijn vader werkte bij de belastingen. Hij wilde onderwijzer worden, maar kwam reeds op vijftien­ja­ri­ge leef­tijd, op 18 oktober 1920, in dienst bij de Staatsmijnen. Hij be­gon op het hoofdbureau als mijnmeter. Een half jaar later ging hij ondergronds werken bij de Staatsmijn Hen­drik. In 1922 werd hij overgeplaatst naar de Staatsmijn Wilhel­mina. Van 1924 tot 1933 was hij werkzaam bij de geologische dienst van deze mijn. In 1933 werd hij belast met de leiding van de pas op­ge­rich­te kaar­ten­kamer van de mijnbouwkundige staf. Tegelijkertijd was hij leraar aan de mijnschool.

Bij de instelling van de bedrijfskadertraining in 1947 werd de heer Malherbe bedrijfskadertrainer. In 1951 werd hij overge­plaatst naar de personeelssector en kreeg hij de opdracht het dis­trict­opzichtersinstituut te ontwikkelen. Een tijd later werd hij be­vor­derd tot chef staf personeelszaken. In 1960 was hij assis­tent van de chef dienst personeelszaken met de rang meester­op­zich­ter. Op 18 oktober 1960 vierde Malherbe zijn veertig­ja­rig jubi­leum bij de Staatsmijnen. Op 1 juli 1964 ging hij met pen­sioen na een loopbaan van 43 jaar en 8 maan­den.

Voortaan kon hij zich de hele week met het toneel gaan be­zig­hou­den. Een hobby die hij tot dan toe alleen in zijn vrije tijd had kun­nen beoefenen. Al op tienjarige leef­tijd speelde Piet Malherbe to­neel op de zolder thuis. De kinde­ren uit de buurt konden voor twee en drie cent komen kijken. Op twaalfjarige leeftijd speelde hij zijn eerste rol als veldwachter in het toneel­clubje van pater dr. Renatus Ritzen O.F.M. in Heerlen. Zijn aan­geboren gave van toneelspeler en voordrachtskunstenaar ontwikkelde hij verder op voordrachtwedstrijden. Bij deze wedstrijden leerde hij, de voor een toneelspe­­ler zo belangrijke, zelf­tucht en zelf­discipline. Hij leerde bovendien de techniek door veel praktijkoefeningen.

Tijdens de wed­strijden maak­te hij kennis met de belangrijke men­sen van het Limburgs Volkstoneel, zoals Jef Schillings, Pierre Cox, Harry Caubo, Hub Kicken. Bij de heer Hulsman in de Dramatische Kunst­­kring deed hij nog meer er­varing op.

Toen hij achtien jaar was trad hij voor het eerst op als regis­seur bij het gezelschap 'Ons Genoegen'. Zijn gaven kon hij goed ontplooien bij het Limburgs Volktoneel, waarvoor hij van be­gin af aan als regisseur werkte. Toneel was voor Piet Malher­be een mid­del om de Limburgse cultuur en folklore te laten zien. Hij wilde de Limburgse amateurtoneelbeoefening op een ho­ger peil brengen. Het repertoire bestond uit nogal opper­vlak­kige stukken. Malherbe begon daarom zelf toneelstukken te schrijven. Hij had zoveel succes dat hij hiermee bleef door­gaan. Zijn eigen drama’s en kluchten voerde hij ook op met het Lim­burgs Volkstoneel. Vijfentwintig Jaar trok hij door Limburg rond. Hij deed in feite alles zelf. Hij schreef de stukken, regis­seer­de, trad op als acteur, maakte de decors en regelde de voor­stellingen.

Behalve bij het Limburgs Volkstoneel was hij als een van de op­richters actief bij het Heerlens Streektheater. Met dit gezel­schap trok hij volle zalen. Zijn bekendste werken zijn: 'Der Kuëb van Heële', 'De Pechvoeëgel', 'Sjutteblood', 'Harte Troef' en 'Vijf masje­rangen'. De bekendste stukken voor het Lim­burgs Volksto­neel zijn geweest: 'De pastoor van Driebeek', 'Marieke' en 'Kom­pelseer'. Malherbe was niet bang om in zijn stuk­ken kritiek te leveren op actuele gebeurtenissen of mistoestan­den. Hij legde er zijn hele persoonlijkheid in. Veel jonge men­sen zagen in hem een lichtend voorbeeld. Hij heeft velen be­ge­leid en de nodige vakkennis bijgebracht. Enkele jaren voor zijn dood moest hij om gezondheidsredenen van het Heerlens Streek­theater afscheid nemen. Tot het laatst had hij nog vele plan­nen: dialectkluchten schrijven en een kroniek van het Heer­lens Streektheater samen­stellen.

Malherbe heeft ons een geweldige hoeveelheid toneel­lite­ra­tuur en prachtige werken nagelaten. Als waardering voor zijn gro­te verdiensten voor het Limburgs toneel werd hij on­der­schei­den met de Jef Schillingsprijs. Op 4 april 1980 is Piet Mal­her­be op vijfenzeventigjarige leeftijd overleden.

Nadere bronnen en literatuur:

Persoonsdocumentatie Piet Malherbe