Biessen, Leon (musicus)

Musicus, 5 oktober 1897 - 5 maart 1983

Deze op 5 oktober 1897 in Budel geboren Brabander kwam op twintigjarige leeftijd naar Heerlen om er als spoorwegman te werken. In zijn vrije tijd bezocht hij de muziekschool van Heerlen, waar hij bij Charles Hennen les kreeg in harmonieleer en pedagogiek en bij Max Guillaume in instrumentatie. In 1923 dirigeerde hij zijn eerste muziekgezel­schap, de Fanfare St. Jozef Heerlen. Aan de mu­ziekschool was hij van 1945-1962 docent harmonieleer en mu­ziekpedagoog.

Tot aan zijn pensionering in 1970 dirigeerde hij negen mu­ziek­gezelschappen: Fanfare St. Jozef Heerlen, Harmonie St. Pancratius Nulland-Kerkrade, Harmonie T.O.G. Welten-Heer­len, Harmonie St. Caecilia Heerlen, Harmonie St. Gerardus Heer­len, Stedelijk Harmonieorkest Phileutonia Helmond, Berg­kapel Domaniale Mijn Kerkrade, Harmonie Apollo’s Lust Eind­hoven en Harmonie Een­dracht Schandelen-Heerlen. Met alle korpsen haalde hij eerste prij­zen op concoursen. De Koninklijke Harmonie St. Caecilia uit Heer­len won in 1951 de eerste prijs van het wereldmuziekconcours in Kerkrade.

In 1952 behaalde Biessen zijn grootste succes. Op het inter­nationaal concours in Bree (België) won de Harmonie St. Pan­cratius uit Nulland-Kerkrade de eerste prijs met lof van de jury, met het hoog­ste aantal punten van het concours. Biessen ver­wierf de direc­teursprijs (de prijs voor de beste dirigent van het concours) in de vorm van een gouden medaille die hij door de gouverneur van Belgisch Limburg overhandigd kreeg. Hij was hier terecht trots op. In een interview in het Limburgs Dagblad ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag zei hij hierover: “Het was enorm. Na het eerste stuk applaudisseerde zelfs de jury. Maar ik had die jongens uit Nul­land ook volkomen in mijn vingers. Zij kwamen uit liefde voor de muziek naar de repetitie. Vandaag gaat het alleen maar om de dui­ten".² Op dat concours in Bree moest het orkest van de Metro te Parijs met een bezetting van 120 man het afleggen tegen de har­monie uit Nulland-Kerkrade.
In eigen land wist Leon Biessen ook de ene prijs na de an­dere in de wacht te slepen. In 1955 behaalde hij met het Stedelijk Harmonieorkest Phileutonia Helmond de eerste prijs met lof van de jury van de Nederlandse Federatie van Muziek­gezelschappen (115 van 120 punten). Met de uitvoering van de Tweede Suite van Moe­ren­hout kreeg het orkest 59 van de 60 punten en de dirigent, als hoogste onderscheiding, een vaandel en de gouden medaille van de Koningin. Met het opnoemen van alle prijzen, medailles en concertreizen zou men een boek kun­nen vullen. Biessen speelde met zijn orkesten ook verschillende keren voor de radio.

Behalve met dirigeren hield Leon Biessen zich bezig met com­poneren. Hij schreef acht muziek­werken voor blaasmuziek: ‘Ballet des En­fants’; een serenade voor harmonieorkest; de 'Ouverture dra­matique d’Automne, de be­schrij­vende fantasie ‘Oogstfeest’ en drie marsen: ‘Oranjemars, Tri­omfmars en St. Caecilia­­­­mars’. Het ‘Ballet des Enfants’ stond en staat regelmatig op het reper­toire van muziekgezelschappen en werd zelfs in Australië ge­speeld. Hoewel hij zelf een ongekend muzikaal talent was, had Leon Biessen geen mu­zikale ouders. Zijn kinderen zijn wel al­len muzikaal. Thuis vorm­den ze een huisorkest van vier klari­net­tisten, een hoboïst, een fluitist, een violist en een pianist. Zoon Emile was eerste fluitist van het Radio-Philharmonisch-Orkest, zoon Harrie pianist en dirigent van de Harmonie St.- Pancratius Nulland-Kerkrade en van de Koninklijke Harmonie Eind­hoven. In 1970 stopte Biessen met musiceren. De dood van zijn vrouw en zijn zoon Harrie hadden hem erg aan­ge­grepen. Zijn tachtigste verjaardag in 1977 werd met een druk be­zochte receptie gevierd. Op 5 maart 1983 is Leon Biessen op 85-jarige leeftijd gestorven. 

Nadere bronnen en literatuur:

Tags

Plaatsen

Thema's

Beroepen